لیلای

leyliemajnoon — Sun, 27 Dec 2009 11:55:28 GMT

این سرزمین و این خاک دیگر نه گوشی برای شنیدن و نه چشمی برای دیدن دارد

ایران آریا خالی از اریایی های پاک مانده،من هم ماندن را میخواهم اما دیگر اغوش این خاک جایی برای

ماندن ندارد

leyliemajnoon — Sat, 26 Dec 2009 20:24:40 GMT

من خاموشم این ترانه از توست

از حریر پرده ها

leyliemajnoon — Sat, 26 Dec 2009 14:07:12 GMT

شعر پیراهن سپید ترا میداند و شاعر قیبله های ابیست،عطر سینه ارغوانی را شاید

برهنه ی واحه

leyliemajnoon — Fri, 25 Dec 2009 18:35:36 GMT

می سوزم و حیران شعله های اتش،دم بر نمی اورم،شب امانم نمیدهد انگار اسماعیلم را سر به پیش

افکنده به قربانگاه موعود اورده ام،می هراسم...لرزان تیغی که بر گردن نازنینم بوسه نهاده

سینه ام غوغاست تا شب چه زاید باز

سفر

leyliemajnoon — Tue, 22 Dec 2009 12:41:02 GMT

یک اتاق میخواهم که دیوارهایش سپید و بیرنگ باشد یک ستونش پنجره

جای درش خالی باشد رو به یک حجم بیکران جایی که حادثه زنده است و اسارت خالی

انار و یلدا

leyliemajnoon — Mon, 21 Dec 2009 10:04:52 GMT

یلدای گیسوی تو

leyliemajnoon — Mon, 21 Dec 2009 10:00:10 GMT

امشب هم که بگذرد سرخی لبهای تو انار خندان یلداست،شبش هم چشمانت بر بلندای قامتت

چله نشین هزار ساله است یلدای من و تو

leyliemajnoon — Sun, 20 Dec 2009 10:58:02 GMT

چو غنچه گرچه فرو بستگیست کار جهان

تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

پرونده اش سنگین تر از چیزی بود که فکرش رو میکردم،سنگینی نگاه بیگناه ان کودک بر شانه های وکیل

و قانون و ...خوشحالم برای اعظم،برای غزلی که خوند

leyliemajnoon — Sat, 19 Dec 2009 17:57:32 GMT

تو دخترک عاشق ماه را به چه بهايی به ماهتاب فروختی؟ آغوشش عطر ديگری می داد يا لبهايش ميزبان خوبی برای بوسه هايت بود؟
خيابانهای آن شهر کويری شاهدند که من جز بر ماه عاشق هيچ ستاره ای نبودم، دلبسته ی هيچ آفتاب و مهتابی نبودم.
آن روز که می نوشتم: «مهتاب همرنگ دانه های اشک من می شود» حتی به خواب هم نمی ديدم که در همان روزها و يا پيش از آن ماهتابی را به آغوشت ميهمان کرده باشی.
مردان سرزمينم را ديگر نشانی از مردانگی نيست. شهد وصال روسپيان گوارايشان باد و بوسه ی چرکينشان مستدام!

ساغر

غریب

leyliemajnoon — Fri, 18 Dec 2009 18:16:37 GMT

حالا که ماه را در اغوش کشیده ام و بوسه های سپیدم را بر پیشانی اش نشانده ام

حالا که میداند میان غربت این دل نشسته عطر اشنایش،زنگار سکوت و بی تفاوتی اش بر این اینه نقش

بسته چه غریبانه!