سهراب

ای درخور اوج ! آواز تو در کوه سحر و گیاهی به نماز
 غم ها را گل کردم پل زدم از خود تا صخره دوست
من هستم و سفالینه تاریکی و تراویدن راز ازلی
سر بر سنگ و هوایی که خنک و چناری که به فکر و روانی که پر از ریزش دوست
 خوابم چه سبک ابر نیایش چه بلند و چه زیبا بوته زیست و چه تنها من
تنها من و سرانگشتم در چشمه یاد و کبوترها لب آب
هم خنده موج هم تن زنبوری بر سبزه مرگ و شکوهی در پنجه باد
 من از تو پرم ای روزنه باغ هم آهنگی کاج و من و ترس
هنگام مناست ای در به فراز ای جاده به نیلوفر خاموش پیام
 

سهراب

 

ما همچنان ماندیم

و انقدر بزرگ که جا پای کهکشان خالی نگاه را با هیچ چشمکی عوض نمیکند

تو نشکن

میدانم پشت تمام شب نشستن هایت نور یست که روزنشینان افسانه اش میخوانند 

خون حقیقتی بود که جاری مرگ را تا حظور میبرد

و من خسته از تکرار

 و مایی که هیچ وقت نبود

سرابی که میبینم هیچ گاه در بغضت نبوده ام

و من تنهای تمام لحظات بی مهری

چشمانم را میبندم

قیمت طلای دل قدر سنگ و اهنه

توی روزگاری که عشق دیگه رسم زندگی نیست

وقتی تو دلای سنگی هیچکسی همیشگی نیست

می خواهم چشمانم را ببندم

اگر ترس از تنهایی بیماریست من بیمارم

کجای این ماده به معنی اجازه ازدواج مجدد است!  توان برقراری عدالت کم نیست

مگر عدالت تنها عدالت مادیست!

این هم از همان سرسری گرفتن همه چیز ناشی میشود طبق معمول صورت را پاک میکنیم تا خیال همه راحت شود!!!!!!!!!!!!!!!!

نمیدانم حذف این ماده به کدام ستون مستحکم این لایحه کمک میکند وقتی سکوت جایگزینش شود!

این هم بحث در رادیو زمانه

و در پزشکان بدون مرز

ربنا لا تزع قلوبنا...

من هنوز به روشنی ابت در رویا ایمان دارم

با دلی که عشقی را با تو برابر نکرد

با چشمانی که زلالش را بر استان تو ریخت

با اغوشی که در بر هیچکس نشد

در به رویم بگشا که خلوت مانده توام 

با سه ماه تعطیلی

و من از تمام نغمه ها و گنجشکان میگریزم مبادا تو را به یادم اورد

بی تو بیهوده گمان میکنم که ارام شده ام

پ ن:شما هم اگر یکهو بچه ای با چشمان خیس بپرد بغلتان و هی التماستان کند که فقط یک دستمال بخری دنیا بر سرتان خراب میشود!!

درخت توی قصه هاست

و من فاصله سرزمین خود تا تو را میگریم

و از خیسی چشمانم به کویر میرسم

دستان همیشه حاظر کمکم کن این بار را تا سرزمین تو

اسمان شب مرا در اغوش میکشد

و من در اغوش خاموش ستارگانش اشک می بارم

و ستاره دنباله دار

کهکشان جاری دیدگانم میشود

دوباره با ماه من

شیشه ابگینه دستانم تندی باد را در اغوش کشیده است

دستانم همسفر تنهایی هاست

همیشه باز کردن پنجره با بخاری روشن کار منه حتی اگر کار من نباشه!

انسان بودن و ضعیف بودن هیچ با هم سازگار نیست

وچه بی تسلیت مردی است  

که چشمانش از دور سراب را باز می شناسد

ما همه آدمیم

و بهشت همین زندگی است

 و هر کس به اندازه ای که از میوه آن درخت ممنوع می خورد

خود را بیشتر تبعیدی زمین

و غریب زمانه می بیند.

سری که رنج و تعهد و هدف ندارد به دنبال " سرگرمی " می گردد.

هر که به دنیا دل نبسته است

می تواند عشق به آنچه دنیائی نیست را نگاه دارد.

 و تراژدی غم انگیز انسان که "آنچه هست" "نباید باشد"

 و"آنچه باید باشد" "نیست"

و همه حرف ها همین است

وهمه ی دردها همین جا است.

 درد روح این است که و این است که :

"انسان شقایقی است که با داغ زاده است"!

 دکتر شریعتی

از چشمانم میافتد

یاد دلم باشد اینه ماندن تا در برابر اینه ها جز راستی هیچ نبیند

از تو همین بس که چون یوسف کنعان زدیده هر که روی چو یعقوب دیده گریانش کنی

ما دو تا ماهی بودیم توی دریای کبود

خالی از اشک های شور از غم بود و نبود

پولکامون رنگ وارنگ روزامون خوب و قشنگ

آسمونمون یکی خونمون یه قلوه سنگ


خندمون موجا رو تا ابرا می برد

وقتی دلگیر بودم اون غصه می خورد

تورای ماهیگیرا وا نمی شد

عاشقی تو دریا تنها نمی شد


خوابمون مثل صدٿ پر مروارید نور

پر شد این قصه ی ما توی دریاهای دور

نمی خوام تنها باشم ماهی دریا باشم
دوست دارم که بعد از این توی قصه ها باشم

شهریار

ترانه ها جای خالی چشمانت را

ما ترس هایمان را پشت نبودهایمان پنهان میکنیم

ما خستگان از پای مانده ایم که زندگی را با برگه های تقویم راه میبریم

زندگی اینجا در کماست

شقایق ها با تنفس مصنوعی زنده اند

ان در بود و نبود نمی گنجد

ان زندانی زمان و مکان نیست

ان جایی نداشت

خدا برای ان خود         انسان افرید

و حال تو نیستی

با سیبی در اغوشم

و حسی ابی

 گویی مهتاب شده ام

گلهای شقایق مرا تا شکفتن نگاهت به نازکی خیال میبرد

و شاپرکان نسیم نرم بالهاشان را بر گونه های خیسم مینوازند

کاش تا پاییز نباشم

هنوز بعضی ها یاد نگرفته اند خدا هم در اجبار میمیرد

خبرهای سفید

قيصر امين‌پور

Mother do you think they'll drop the bomb ?
Mother do you think they'll like this song ?
Mother do you think they'll try to break my balls ?
Ooooh, mother should I build a wall ?
Mother should I run for president ?
Mother should I trust the government ?
Mother will they put me in the firing line ?
Oooh is it just a waste of time ?

دوستش داری..

گاه انقدر برایت ارزشمند میشود که به نبودش فکر میکنی

اما خوب میدانی که تمام لحظه های بودنش برایت گران بهاست

 درک شدن چیز کمی نیست

اغوشم عطر سیب دارد

دزدانه مرا بوسیده ای

دزدانه دل داده ایم

خوب بودن بهانه نمی خواهد

درست مثل لبخند من نگاه تو

گاه شاید رفتن ماخاموشی ما مثل بازی ما

همیشه در روزهای مشترک با هم بودن دقایقی هست که احساس می کنی در اسمان در حال پروازی.

همیشه در لحظه های تنهایی  لذت بکری هست که دلت می خواهد تا ابد تنها بمانی

چه خوب اگر بتوانیم در عین با هم بودن به لحظات ناب تنهایی یکدیگر احترام بگذاریم و چه بهتر اگر در تنهایی نیز نعمت بودن با هم را شاکر باشیم

سارا معصومی

ترانه ها تورا با من تقسیم میکنند

و من خاموشی تمام نتها را در چشمان وحشی ات دیدم

پریشان خانه دل را زعشق خود مسخر کن

شراب تلخ هجران را چو نوشیدم دل و جان را

ز سر مستی دیدارت رها از خیر و از شر کن

شده خونین دل از هجران دو دیده در غمت گریان

نگه بر این دل زار و بر این دریای احمر کن

بیا ای شاه مه رویان توی چون یوسف دوران

نقاب از رخ بیندازو خجل هر ماه و اختر کن

بهایی نیست جانم را چو از درگاه تو دورم

یبا و این مس جان را به دست ساحرت زر کن

سرم را خاک ره سازم گرت اینجا گذر افتد

قدم نه بر سر و ان را زهفت افلاک برتر کن

اگر چه جمله گویندم وحید از عشق میلافد

چو خود عشقم به دل دادی رها از جمله دیگر کن

همان که تا نوک انگشتانم میرسید

و میدوم  میان گلهای صورتی گم میشوم

و تو از ان دورها برایم دست تکان میدهی

گل مریمی که بر موهایم وصله کردی

مرا میان دشتهای گم نشانت میدهد

چه قدر بوسه هایت را دوست دارم

اهسته بود ارام خاموش

من از حصار گذشتم از شب پلید نا امیدی از شب پلیدی که مرا با تکه های بدنم میسنجید

زیبایی ام را پرستید

و من خدا شدم

خدایی که اسیر تن بود خدای محصور اشکال

مردم تا  به گورم برند

از نفس صیاد گریزانم

 چو غزالی به کنارم باش نه چو صیاد