رها ییم که دلی داریم دریایی به وسعت سخره گرفتن گیتی دون

و حقیقتی که بازیچه دروغ هامان می کنیم

حقیقتی که هیچ گاه نبود

به شمارش چه نشستیم!

سمبل مسخره کارت اعتباری و تمنای این اقا به صورت مسخره

ادم یاد سبد کالا می افته

بنابرین هر کس توان مالیش رفت بالا قید ازدواج کردن رو میزنه!

واقعا ادم از همسرش یک کارت اعتباری میخواد!!!

کوچه هایش انتظار مرا میکشند

دوباره برای چیدن بهار نارنج بهانه دستان مهربانت را میگیرم

من برای بازی های بیقرار شاپرکان سرود بارانی چشمانی را کم دارم که بر ابرهای سپید  زلالی قطره های

باران را میدوزد

چه قدر شانه هایت را کم دارم

«نرسیده به درخت،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه‌ی پرهای صداقت آبی است.

می‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر بدر می‌آرد،

پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره‌ی جاوید اساطیر زمین می‌مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می‌گیرد.

در صمیمیت سیال فضا، خش‌خشی می‌شنوی:

کودکی می‌بینی

رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه‌ی نور

و از او می‌پرسی

خانه‌ی دوست کجاست.»

سهراب سپهری

که ز غم خوردن تو رزق نگردد کم وبیش

دمار از من براوردی نمیگویی براوردم

شبی دل را به تاریکی زلفت باز میجستم

رخت میدیدم و جامی هلالی باز میخوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان ودل فدا کردم