| تبليغات | X |
و طعم وحی دارد و لطافت الهام، همواره تا مرگ من پنهان ماند و حتی بشکنم و بدست اين نگاه ها و
فهم های پير ُسرفه ای مسلول خر نيفتد. . . علــــی شریعــــتی
دلم برای ماه میسوزد سوسوی ستارگان هم به کارش نمی اید ستاره ها فقط چشمک میزنند
من به هر چیزی میگویم باش میشود
مرا در انچه امر کرده ام اطاعت کن تا تو را چنان قرار دهم که به هر چیزی بگویی باش بشود
می روی به کنار درخت پر شکوفه، مست می شوی از عطر بهار
و آواز بلبلی که مدهوش بی کرانگی زیبایی است
بر اسمان آبی می نگری
و می روی تا اولین رقص شکوفه های گیلاس
در کنار جویی که آرام است و رونده
گلبرگ های سفید و صورتی را بر تیرگی خاک خیس کناره ی جوی، خاطره می شوی
و می روی
دستان ات خالی است
دستان ات پوسته ی بی شکل درختان را نوازش می کند
و چیزی مانند یاد اطمینان کودکانه
به دستان ات می پیوندد
و همان جا می نشینی
سرمای خاک را هم چون گهواره ی آینده ات می چشی
و به زندگی لبخند می زنی
خوش به حال آن مرد که در زندگیش تو راه بروی
خوش به حال مردی که برایش تو شیرین زبانی کنی
خوش به حال مردی که نگاه پاک و معصومانه تو هر روز به او خیره شود
خوش به حال مردی که دستهای قشنگ تو دکمه های پیراهنش راباز کند ، ببندد ، تا لبهایت به نجوایی بخندند
حسرت دستهایت مانده به چشمهایم ، به خوابهایم ، به کش و قوس های تنم
در حسرت
دستهایت پرپر میزنم
چقدر برایت قصه بگویم
چقدر
ببوسمت ، نوازشت کنم
موهایت را نفس بکشم تا خوابت ببرد
چقدر
نگاهت کنم ؟
نگاهت کنم تا خوابت ببرد
چقدر
بی تو به تو فکر کنم
همه سحر راز شقایق نمی شوند بدون فکر کردن!
کی میرسد باران ؟
بگو که تمام ستارگان کویری سکوت چشمان دخترکی را میخواهند که روزهاست بی قرار دیدن سوسوی
سرزمین مادری اش است
بگو که تمام نسیم ها هنوز قاصدان تولد اقاقیایی بر دامن چین چین کویرند
که هنوز دلی در مسخ ادمکان تهی صبورانه میزند
اهی میکشم
اینه تا ابد تار میماند
شنیدم رفتی و یاری گرفتی اگر گوشم شنید چشمم مبیناد
چه قدر دلم میخواهد در اغوشم بگیری
بهارها به زمستان میروند
و خواب میبينند
.كه در بهارند
پرندگانی هستند
كه روز و شب تنهامان میگذارند
و خواب میبينند
.كه روز وشب با ما هستند
تو اين پرندگان را ديدهای
و خواب میبينی
.كه با تو هستند
ضيا موحد
آن یکی را یار پیش خود نشاند نامه بیرون کرد و پیش یار خواند
بیتها در نامه و مدح و ثنا زاری و مسکینی و بس لابهها
گفت معشوق این اگر بهر منست گاه وصل این عمر ضایع کردنست
من به پیشت حاضر و تو نامه خوان نیست این باری نشان عاشقان
حال نه چمدانی دارم نه کاغذ خوابی دارم که تو به ان میایی چه میگویم تو به ان میایی
|
باز فرود آمديم بر در سلطان خويش |
ستاره ای که کویر
مهتابی که اسمان
لیلی که مجنون
بی تابیی که موج
حلقه ای که زلف
منی که تو
میخواهد
میشوم
من بانوی تو میشوم
يكي بود يكي نبود مردي بود كه زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود .وقتي مرد همه مي گفتند به بهشت رفته است .آدم مهرباني مثل او حتما به بهشت مي رفت.
در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي كيفيت فرا گير نرسيده بود.استقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد.دختري كه بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به ليست انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به دوزخ فرستاد.
در دوزخ هيچ كس از آدم دعوت نامه يا كارت شناسايي نمي خواهد هر كس به آنجا برسد مي تواند وارد شود .مرد وارد شد و آنجا ماند.
چند روز بعد ابليس با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه ي پطرس قديس را گرفت:
اين كار شما تروريسم خالص است!
پطرس كه نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد چه شده؟ابليس كه از خشم قرمز شده بود گفت:آن مرد را به دوزخ فرستاده ايد و آمده و كار و زندگي ما را به هم زده.
از وقتي كه رسيده نشسته و به حرفهاي ديگران گوش مي دهد...در چشم هايشان نگاه مي كند...به درد و دلشان مي رسد.حالا همه دارند در دوزخ با هم گفت و گو مي كنند...هم را در آغوش مي كشند و مي بوسند.دوزخ جاي اين كارها نيست!! لطفا اين مرد را پس بگيريد!!
وقتي رامش قصه اش را تمام كرد با مهرباني به من نگريست و گفت:
((با چنان عشقي زندگي كن كه حتي اگر بنا به تصادف به دوزخ افتادي... خود شيطان تو را به بهشت باز گرداند))
پائلو
سنجاق شقایق گلگون شد
بر روی گیسوانم شقایقی سوخته بر جامانده
چه حقیر است این عشق،
گر بماند به میان من و تو،
خود بمیرد در خود،
گر ببندد در خود،
و بماند به میان من و تو.
عشق در بسته،
ناسزایی است به عشق همگان.
او که سیبی را دوست می دارد،
به همه مهر می ورزد.
که همه از گوهر یکتایند.
-
من به خوبی می دانم
که ورای من و تو،
هستی هست،
عشق ما می میرد،مگر آزاد شود،
رفتنت رنج من است،
رنج من عشق من است،
پس رهایت خواهم کرد،
که تو را آزاد دوست می دارم.
-
پائلو کوئلیو
چون رود جاری باش
بیا از بوم نقاشی بیرون برویم بیا فرار کنیم
نه دیگر خیالی نمانده
بوم جای خالی اغوشت را پر نمیکند
اغوشت را میخواهم
دستانم را بگیر بیرون بوم زندگی جاریست
داشتم وبلاگ قبلیمو نگاه میکردم نه نمیشد از کنار این عکس راحت بگذرم
جنایت تولد جنایت تولید مثل جنایتی به اسم مادر بودن به اسم پدر بودن تا جنایتی به اسم استعمار
من می مونم و گل اقاقیا
چند تن از طلاب زبردست مدرسه با استفاده از فن جدل که در منطق ارسطو شکل خاصي از قياس است و هدف عاجز کردن طرف مناظره يا مخاطب است نه قانع کردن او، ثابت کردند که در آن حوض مطلقاً آب وجود ندارد و از مايعات خالي است.
ملاصدرا با تبسمي رندانه مجدداً روي به طلاب کرد و گفت: " اکنون آيا کسي هست که بتواند ثابت کند در اين حوض آب هست؟ " يعني مقصود اين است که ثابت کند حوض خالي نيست و آنچه در آن ديده مي شود آب است.
شاگردان از سؤال مجدد استاد خود ملاصدرا در شگفت شده جواب دادند که با آن صغري و کبري به اين نتيجه رسيديم که در حوض آب نيست، حال نمي توان خلاف قضيه را ثابت کرد و گفت که در اين حوض آب هست...
فيلسوف شرق چون همه را ساکت ديد سرش را بلند کرد و گفت:« ولي من با يک وسيله و عاملي قويتر از دلايل شما ثابت مي کنم که در اين حوض آب وجود دارد ». آنگاه در مقابل چشمان حيرت زده طلاب کف دو دست را به زير آب حوض فرو برد و چند مشت آب برداشته به سر و صورت آنها پاشيد. همگي براي آنکه خيس نشوند از کنار حوض دور شدند. فيلسوف عاليقدر ايران تبسمي بر لب آورد و گفت: «همين احساس شما در خيس شدن بالاتر از دليل است ....».
(http://243.blogfa.com/post-27.aspx) بر گرفته از نوشته کاوه حسابی
تن تو زخمی همیشه
دستانت را به باد ویران بسپار
(ایران از پیوستن به کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان امتناع کرد ۹۰ مورد غیر شرعی )http://www.saanei.org/page.php?pg=showzanan&id=12&lang=fa
بی بهانه با من بمان
دستان زلال کوچکم را بی بهانه بخواه
پروا بهانه زیبای تقدیر نیست
دوستت دارم را بی بهانه میخواهم
قدم نه بر جاده ای از نور جاده ای که طلوع ماست
خسته ام از این بازی ها بهانه ها شایدها
شاید فردا خیلی دیر باشد
