| تبليغات | X |
باد بر گیسوانم میکوبد
تنهایی دستانم را به کدامین گوشه دلم ببرم
چه قدر کهکشانها را میفهمم که وسعت دوری ما را دارند
ابن جا همیشه بومی برای قلم زدن بر خیالت داری
سهم تو همیشه رویا بود
ترازوی منطقش را اورد
قلب دخترک قلب دخترکی دیگر فکر دخترک فکر دخترکی دیگر
مدام سنجید
ثانیه ها پاک نبودند هیچ مقدس نبود وقاحت معامله ای با خویشتن
دخترک ارام دور میشد میدانست رفتنش را هم نمی بیند سر بر ترازوی دنیای خویش
شاید قلب دخترک برای فکر او کم بود
من کبوتر سپیدم را هرگز درون حصاری نچپانده ام
و می دانم کبوترم در اسمان عاشقانه تر مرا می نگرد
یعنی عدم تعهد ولنگاری یعنی اونقدر ازاد که هر وقت دلت خواست دل ببری و دل ببندی یعنی
بی وفایی
بچه است عشق فصلی دارد
اگر شیطنت کودکانه ای لبخند را به لب نمینشاند و بغض مادری اشک را بر گونه جاری نمیکند
اگر دنیای سنگی برای اثبات خود تمام شیشه ها را شکسته است
خلوتی هنوز برای هق هقمان هست پشت تمام خانه های کاغذی
و روحی که به بودن ایمان دارد
من اگر میخوانم اگر میایستم میروم میدوم مینشینم اگر دست پیرزن تنهایی را به محبت فشرده ام
اگر بال زخمی گنجشکی را مرهم نهاده ام
اگر سهراب دختر جذامی را گوشواری بخشید نور را قسمت کرد
اگر با دانه های بارانت ساده خیس شدم خیس باران
و یا تکیده پاییزی ات رنجی را چشیدم که مرا به سر فصل بهاران برد
دلم شکست وشکست و شکست
پایم ناتوان ماند
اگر غروب ارامم میکند و و دریا بی تاب بودن
اگر چشمانم نمناک است
علف ها اگر حس سبزینگی را به من نشان میدهند
شب ها را با ستاره هایت تقسیم میکنم و ناگاه گم میشوم میان سوسوی هزاران ستاره و مخمل اسمان مرا به اغوش میکشد و محکم میفشارد انقدر که قطره ای شوم اهسته بر گونه ام جاری
تویی در هر نفس من
در دل هر قطره ترا دیدم در پیچ وتاب زلف هر نگاری ترا پرستیدم
ترا چه بیپروا پرستیدم
با ماشین حسابم نمیشه سودی که واسه این قرن داشتمو حساب کرد!
بهم گفت که دوسم داره که بودنمو حتی ناله کردنامو با هیچیز این دنیا عوض نمیکنه
دلم دنیایت را نمی خواهد نگو کفر میگویی نگو حیات نعمتیست هر چه بیش تر زیستم دل تنگتر شدم
این زمین تو نه دیگر بوی سیبی دارد نه ادمی نه حوایی
مرا ببر نه بهشت نه جهنم
مرا به ستاره هایت ببر
به اسمان خلوت شبهای خاموش
به اهنگ زندگی جیرجیرک ها
مرا به خنده کودکان به بازی قایم باشکشان
به خلوت ساده یک بید ببر
به رقص بیتاب شاپرک
به معصومیت دستان یک باور
نجابت بیتاب یک اغوش
پاکی چشمانی منتظر
به زلالی اشک هایی که در خلوت تو ریخته ام
به بغض تمام کودکان عراقی به دل خونین مادرهاشان
همین امشب که دنیا بخوابد و فقط تو میمانی و من
همین امشب که ادعاهای نفس گیر می خوابد
ونیازهایی که نام عشق بر خود نهاده اند خاموشی میگیرند و عشق میمیرد
همین امشب که برای دل خوبم دنیا را بر هم زدی و تنها به تماشا ننشستی به به چه خوب و همین
تویی که از رگ گردن نزدیکتری نه تو انقدر در منی که جستجو نمیکنم
کاش مرا ببری
روزی که عشق بی عقل ماند تنهاترین ماند
تو و دنیای کودکی ات دنیایی که کودکیت را تاراج کرد
دنیایی که برای کودکانه تو قانون گذاشته اما دست ستم سنگین تر از انست که با چهار تا کنوانسیون
پا پس بکشد
تو را ازاد افرید . اصلا طبیعت. .جوهره. قانون بردار نیست قانون بر گرفته از ذات است انسان چه را قانونمند کرده است!
و تو در کنار دستمال های کاغذیت حس غریب بازی ها را خنده ها و گریه ها را چه معصو مانه باخته ای
انسان برج و بارو
انسان مدرن و مدرن
انسان عقلانیتی بی عقلی
من و تو و ما انقدر مرده ایم که قانون وضع میکنیم
و انقدر مرده تر که فقط به تماشای ان مینشینیم
