دیگر در اینجا نخواهم نوشت که بر فیلتر بودن و نبودنش باید دعای صد سحر گشا را خواند به یمن مملکت جینگلی مستانه!

نمیدانم این بار این مهربان مردی که در هیبت نگاه نافذش میشود هزار شب امن و ارام را دید

با گلهای شب بوی چه خواهد کرد،کاش بداند زخمی قبیله پاییزی و همسفر تنهایی باد را، طاقت

خزانی دوباره نیست!

باران اواز خوان قطره های عاشق است و من چشمهای تنهای قدمهایی که نبود تا زیر باران بردارد

مـن دیـوانـه چـو زلـف تـو رهــا مـی‌کــــردم

هـیـچ لایـق‌تـرم از حـلـقـه‌ی زنـجـیـر نـبـــود

لبخند میزند!مهربانی میکند،از ستاره میگوید از ستاره شدن،از بلندی،اوج

 و من دلم سخت میگیرد  و خیسی هزار کابوس را میگریم و میخواهم به تنهاترین ستاره دور از اینجا پناه برم

فارغ ز یاد من او مانده است و خویش

بر دوش خسته ام اهی که رفته است

دستی و کوتهی،زلفی و پیچ و پیچ

میدانم

سبزه ای را بکنم خواهم مرد

الهی من بمیرم برای ایران

چرا یکی نیست حرف مرا بفهمد!من که میشناسمت، حالا گیرم تو بر سر این نردبان هم میماندی

اما اگر چشمهایت را باز میکردی، گامهایت را بر سر جان من میدیدی نه نردبان!

هنوز هم لبخند زدن بی  طمع را یاد نگرفته ای